
Ormandaki cadıya gidip kendimden birşey vererek yerine birşey almak istiyorum( Elif söylemişti bunu). Önce sadece alerjimi verip cesaret almak istediğimi düşünürdüm. Sonra birşey oldu. Bir tür aydınlanma-her mevsim dönüşünde olduğu gibi. Artık kaygılarımı vermek istiyorum. Ve yerine hiçbirşey almak istemiyorum. Kontrol etmeye çalışmak ne acıklı; durumları, insanları, duyguları.. Kaç tane hayat yaşayacaksın ki diyen bir ses yankılanıyor içimde ve sadece tadını çıkarabilme gücü istiyorum ta derinlerde. Orada olmanın tadını; hayalkırıklığı ve beklenti ile zehirlenmemiş mutlu anlar.. Sahip olma ve aidiyetin gölgelemediği, amerikan hinlikleri karışmamış deneyimler. Çok istiyorum sakin olmayı. Sadece durmayı ve solumayı. Çok istiyorum..
Künye; John Schlesinger yönetmiş; Peter Finch, Glenda Jackson ve Murray Head döktürmüş. Olup biten şeylere karşı bizim çabalarımız ya da duruşlarımız teferruatmış. İyi fotoğraf vermekten öteye geçmemiş idealler-istekler. Geriye samimiyet ve sıcaklık kalmış. Ya da kalmamış...