Salome

Carlos Saura yanlış hatırlamıyorsam- neden açıp bakmıyorum ki- 2002 yapımı eseri. Ve veya Aida Gomez insansa biz değiliz. Bu çok onlar aydınsa biz değiliz çağrıştırdı bana. Kendi varlığımızı neden başkası üzerinden ölçüyoruz ki biz şimdi? Tabi benimki ziyadesiyle fiziksel bir yaklaşımdı ama kadın da birden olmamış yani, çalışmış hayvanlar gibi öttürmüş dans olayını dize getirmiş. Netekim o bişey olmuş biz insan kalmışız. :) bu da birşey. Tabi müzikler yine yine çok güzeldi, ışıklar, kostümler, temalar.. Öykü çok dramatik, çok ateşliydi falan.. Ama dans.. Ama Aida.. Ama izleyin..

gelişme..

neden en korkunç kabuslarımda hep merdiven iniyorum diye düşünüyordum. yüksek bir yerden inmeye çalışıyorum. aslında realitede çıkmak zordur, tırmanmak. ama ben inmeye korkuyorum. ağaçta kalan aptal kediler gibi. neden? neden? kurduğum ve tıkır tıkır işleyen şeyleri- işi, arkadaşları, ilişkileri değiştrimekten çok korktuğum için olabilir mi? başarısızlığın bende paranoya olması, değişiklikten, gerçekten başka bir insan olmaktan deli gibi korkuyor olmamdan. tüm yaşamım bir döngüler toplamı. aynı şeyleri başarıp, aynı şeyleri başaramayışlar demeti. hep aynı hataları hiç ders almadan yakın periyotlarda yapma. ben değişmediğim için hiçbirşey değişmiyor. ben nasıl değişeceğim? kendimi nasıl aşacağım? kendime saygımı yeniden nasıl kazancağım. çıktığım ve bana yüksek gelen bu yerden nasıl ineceğim. kendimi bir kuleye mi kapatıyorum, adına da başarı mı diyorum. yoksa adı becerme mi? talimatları uygula, doğru parçaları doğru yere koy, ve gerçekte hiç risk alma, hiç zora gime, hiç akıl yürütme.. her zaman bunu yapıyorum.

süper gerizekalı bi rüya gördüm, boynum tutulmuştu zaten uyandığımda, tiksinti duygumu güçlendirdi iyice. her bir odasında ayrı iğrençlikte böcekler olna bi evdeydim. kimin eviydi; sabah biliyordum ama şimdi bilmiyorum. elifle hayalini kurduğumuz komün olabilir orası, ben sabote ediyor olabilirim. böyle bir günün geleceğine inanmıyor olabilirim. banyoda saçıma örümcekler atladı. siyah ve tombuldular. elimle temizlemek zorunda kaldım, çok iğrençti. bir odada sarı böcekler vardı. beni rahatsız eden ne varsa orada gibiydi. sonra sibeli gördüm. iş için her beraber bi yerlere gidilecekmiş, ben yetişemedim ama. kendimi çok pis ve yorgun hissediyordum. anlamsız bir kalabalık vardı. birden herkes gitti. anlamsız bir yalnızlık içinde kaldım. renkler çok zevksiz ve rahatsız ediciydi. uğultu vardım. tek istediğim yıkanmak ve uyumak oldu sonra. sonra bilmiyorum..

bi tane de balıkesirde görmüştüm. süper boktan bi kurgu. elifle beraberdik. çalışma kampı gibi bi yer anlamadım mecburen mi ordayız para için mi(?) iğrenç iş giysileri giymek zorundaydık. benim çocuğum mu kardeşim mi olduğunu bilemediğim akıllı bir hayvanım vardı. kuşmuydu sincapmıydı? beyazdı.. gene bi yerlere gidildi ben geç kaldım. kimliğimi ve telefonumu unuttuğum için geri dönmek zorunda kaldım. sonra dikkatim dağıldı kuş/sincapla konuşup onları yine unuttum. kapılar kapanmıştı. pencereden çıkmak zorundaydım. ve en büyük kabusum olan merdiven inme rüyasına dönüştü birden. merdivenlerden nefret ediyorum.

After Burn Reading

Bunun üzerine beni ancak Voody Allen paklar. Bu Coenler eşşek bi kere. İki kardeş - ki ben de kardeşimle bir araya gelsem, okyanus kıyısında evimiz olsa(ne alaka?) böyle versek kendimizi beyin fırtınasına.. yapamazmıyız? yapamaz mıydık? - Ne güzel bişey, ne özenilesi.. Kıskanamıyorum bile.. John Malkovich kim kardeşim? Nasıl bir adam? Nasıl bir oyuncu? Ayıptır.
Film tam bir kara mizah öreneği; salondakilerin %70'i söylenerek çıktı ama kalanı ihya oldu. Allah razı olsun, efekt yok, araba kovalamaca yok, gaz yok püsür yok.. Diyalog var, kişilik çözümlemesi var, şizofreni var( günlük hayatımızı aratmayacak düzeyde), böyle plastik plastik karbon karbon amerikan güzelliği değil de böyle sıradan alalade çirkin insan güzelliği var. Bol küfür var( canım küfür) Arkadaşların aptallık üçlemesinin 3 numarası kendileri. Ayrıca Brad Pitt çok aptal- çok çirkin(i've got a number). Falan filan...
Bond'u hala izleyemedim..