Bazen evdeyken düşünürüm; evde yalnız olduğumu.. Orada kimsenin olmadığını.
Aslında 15 yıldır ve genellikle yalnızım. Geceleri ışıkları açık bırakmam. Kapıları kapatmam. Böceklerden korkarım. Bir ses duyarsam, uyanırım.
Bunu düşünmek garip. Bunu düşünmek sonsuz büyüklükteki evrende, sonlu büyük dünyadan başka gidecek yer olmayışını düşünmek gibi. Bir yer olduğunu bilsen bile gidecek yol olmaması gibi. Garip.
Hem korkutucu, hem acıklı, hem güvenli, hem de özgürlük hissi veriyor.. Bu bizim hasta kafamızdan kaynaklanıyor herhalde.. Ev güvenli ve klostrofobik. Yersen :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder